Hoe gaan jullie om met de pijn en het verdriet van een scheiding?

[KatrienM]

Uit elkaar gaan doet zoveel pijn.
Ik heb de afgelopen dagen meer gehuild dan dat ik het de laatste 5 jaar heb gedaan.
Er drukt een verdriet op mijn borst.
Wat heb ik verkeerd gedaan? Hoe moet het nu verder met mij? Met de kinderen?
Al onze vrienden... ons leven.
Het is niet zomaar een knop die je even uitzet.
Ik begrijp niet hoe iedereen hierdoor is geraakt.
Ondertussen wordt mijn bijna ex kwader met de dag tot bedreigingen aan toe.

 

[Lux]

Dag per dag.
Op dit moment heeft verderkijken geen enkele zin.
Ik weet nog toen ik net door een scheiding ging dat er dagen waren dat ik op mijn knieën op de kille, stenen grond aan het huilen was.
Het was toen ook nog eens elke dag aan het regenen.
Toch deed ik mijn jas aan en ging naar buiten.
Er komt veel op je af en dat zal nog een tijdje zo blijven. Pas bij een akkoord of een rechterlijke uitspraak kan de echte rouw beginnen, maar dan weet je tenminste waar je aan toe bent.

Laat het binnenkomen, huil, maar probeer iedere dag ook je gedachten - al is het maar voor 30 seconden - op iets anders te zetten. Je zal zien dat die 30 seconden binnenkort naar een minuut zullen gaan en dan 2 min, 5 min etc.

Veel moed en weet dat we hier altijd voor je zijn.

 

[Mara]

Lieve Katrien, Ik las net je bericht en ik wil je eigenlijk gewoon even zeggen dat die pijn verschrikkelijk is.
Wat herken ik dat loodzware gevoel op je borst goed. Het is precies of iemand alle lucht uit de kamer zuigt. Zeker als hij dan ook nog zo kwaad wordt en dreigementen uitspreekt...

Ik ga er niet over liegen. Ik draag datzelfde diepe verdriet nu al jaren met me mee en de pijn is soms nog steeds ondraaglijk. Het voelt echt alsof je alles kwijtspeelt. Niet alleen je relatie, maar je hele veilige haven en al je zekerheden. Bij mij is het uiteindelijk helaas zover gekomen dat de andere ouder de kinderen zo hard tegen me heeft opgezet dat ze nu heel ver bij me vandaan staan. Mijn dochter wil me helemaal niet meer zien en als ik mijn zoon heel soms zie dan is de sfeer zo ontzettend veranderd. Ik heb me maanden lang afgevraagd wat ik toch verkeerd heb gedaan en ik heb liters gehuild net als jij nu. Maar je mag die schuld echt niet zomaar op jou nemen, Katrien. Mensen in een scheiding doen soms verschrikkelijke dingen uit woede of pijn en daar kan jij niets aan doen.

Je moet nu echt proberen om niet te ver vooruit te denken. Zoals Lux ook zegt pak het dag per dag aan of zelfs uur per uur als het moet. Toen ik er middenin zat, dwong ik mezelf om toch even buiten te komen. Soms helpt het ook om je gedachten te verzetten met een boek. Misschien is dat nu nog veel te vermoeiend voor je, maar zoek kleine dingen om even te ontsnappen aan die zware druk op je borst.

Ik weet het. Het is super moeilijk en het voelt alsof niemand echt begrijpt wat je doormaakt.