Mara
Ouderblijver
Ik lees verhalen over samenwonen en de twijfel is zo herkenbaar. Zelf woon ik nog altijd alleen in Baal en er is absoluut nog geen sprake van een nieuwe liefde in mijn leven. Maar soms betrap ik mezelf erop dat ik er wel van droom hoor. Gewoon terug iemand hebben om de dag mee te delen als het weer zo akelig stil is in huis.
Maar van zodra ik dat denk slaat de paniek eigenlijk direct toe. Jullie weten hoe fragiel het hier allemaal is. Mijn dochter zie of hoor ik helemaal niet meer en die wonde bloedt nog elke dag. Mijn zoon komt nog wel af en toe, maar ik denk dat het voor hem moeilijk zou zijn mocht ik een nieuwe partner hebben. De andere ouder trekt constant aan hem. Moest ik nu echt iemand nieuw in huis halen dan ben ik zo ontzettend bang dat die laatste fijne draad met mijn zoon ook definitief knapt. Dat hij zoiets heeft van "zie je wel ze heeft nu een eigen leven en ik pas er toch niet meer in" of dat de situatie gewoon tegen mij gebruikt wordt om hem helemaal bij me weg te houden.
Daarom vind ik het echt zo dapper dat sommigen van jullie die stap wel durven nemen. Het is jullie ook zo ontzettend gegund. We verdienen allemaal wel wat warmte na alles wat we meemaken. Ik wil misschien wel gewoon meegeven aan de mensen die nu twijfelen dat het denk ik heel belangrijk is om vooral niks te forceren. Misschien helpt het om de nieuwe partner in het begin echt nog wat op de achtergrond te houden zodat je kind voelt dat het echt nog altijd op de eerste plaats komt en de veilige haven blijft bestaan.
Ik lees hier heel graag mee hoe jullie dit in de praktijk aanpakken zonder dat de kinderen zich vervangen voelen. Wie weet durf ik de gedachte aan liefde dan in de toekomst ook wat meer toe te laten.
Maar van zodra ik dat denk slaat de paniek eigenlijk direct toe. Jullie weten hoe fragiel het hier allemaal is. Mijn dochter zie of hoor ik helemaal niet meer en die wonde bloedt nog elke dag. Mijn zoon komt nog wel af en toe, maar ik denk dat het voor hem moeilijk zou zijn mocht ik een nieuwe partner hebben. De andere ouder trekt constant aan hem. Moest ik nu echt iemand nieuw in huis halen dan ben ik zo ontzettend bang dat die laatste fijne draad met mijn zoon ook definitief knapt. Dat hij zoiets heeft van "zie je wel ze heeft nu een eigen leven en ik pas er toch niet meer in" of dat de situatie gewoon tegen mij gebruikt wordt om hem helemaal bij me weg te houden.
Daarom vind ik het echt zo dapper dat sommigen van jullie die stap wel durven nemen. Het is jullie ook zo ontzettend gegund. We verdienen allemaal wel wat warmte na alles wat we meemaken. Ik wil misschien wel gewoon meegeven aan de mensen die nu twijfelen dat het denk ik heel belangrijk is om vooral niks te forceren. Misschien helpt het om de nieuwe partner in het begin echt nog wat op de achtergrond te houden zodat je kind voelt dat het echt nog altijd op de eerste plaats komt en de veilige haven blijft bestaan.
Ik lees hier heel graag mee hoe jullie dit in de praktijk aanpakken zonder dat de kinderen zich vervangen voelen. Wie weet durf ik de gedachte aan liefde dan in de toekomst ook wat meer toe te laten.