Als je net in een vechtscheiding belandt denk je vaak dat de familierechtbank de plek is waar gerechtigheid zal geschieden. Je verzamelt bewijzen en mails en je denkt dat de rechter wel zal inzien wie de boel saboteert en wie het beste voorheeft met de kinderen. Dat is een gevaarlijke illusie. Twintig jaar geleden dacht ik dat ook tot ik besefte dat je als vader in die rechtszaal vaak al met twee nul achterstaat voor je ook maar een woord gezegd hebt.
De harde realiteit is dat familierechters de situatie vaak helemaal verkeerd inschatten. Ze hebben stapels dossiers op hun bureau liggen en hooguit een kwartier om over jouw gezin en de toekomst van je kinderen te beslissen. Een ex-partner met manipulatieve of narcistische trekken weet perfect hoe ze het slachtoffer moet spelen voor zo een zitting. Tegen de tijd dat jij probeert uit te leggen wat er echt gebeurt word je al snel weggezet als de moeilijke partij of de verbitterde vader. Het taboe rond gescheiden vaders en het gevoel dat we als tweederangsouders worden bekeken is in het familierecht helaas nog altijd tastbaar.
Ondertussen lopen de rekeningen van de advocaten op tot vele duizenden euros. Je betaalt voor elk telefoontje en elk verzoekschrift in de hoop dat de volgende uitspraak eindelijk rust brengt. Maar advocaten lossen dit soort oorlogen niet op want zij leven van het conflict. Zelfs als je op papier een overwinning haalt verandert er thuis niets. Een vonnis dwingt immers geen respect af en een moeilijke ex lapt die regels sowieso aan haar laars zodra de deur van de rechtbank achter jullie dichtvalt.
De echte ommekeer kwam bij mij pas toen ik stopte met vechten via de juridische wirwar. Ik heb moeten accepteren dat de rechtbank het probleem niet kan herstellen en dat diepe gevoel van onrecht slijt maar langzaam. Aardse rechtvaardigheid schiet tekort in dit soort dossiers. Wat mij door die jaren heeft geholpen is het besef dat God uiteindelijk de rechtvaardige Rechter is. Hij ziet wat er achter gesloten deuren gebeurt en Hij waakt over je kinderen ook op de momenten dat jij buitenspel staat door een oneerlijke verblijfsregeling.
Voor vaders die nu radeloos in die juridische storm zitten is mijn raad eenvoudig. Verwacht geen redding van de familierechter en gooi je spaargeld niet te grabbel aan eindeloze procedures. Focus op je eigen huis en hou de communicatie strikt zakelijk volgens het principe van parallel ouderschap zonder enige emotie. Pak het dag per dag aan. Kinderen worden ouder en naarmate ze hun eigen mening vormen verandert die hele dynamiek vanzelf in jouw voordeel. Blijf gewoon rustig overeind en hou vol.
