Als je kinderen twee huizen hebben: waar voelen ze zich thuis na een scheiding?

[Tweehuizen]

Sinds ik co-ouderschap heb denk ik steeds vaker na over wat het eigenlijk betekent voor kinderen om na een scheiding in twee huizen te wonen. Mijn jongens hebben hun eigen kamer en spullen in beide huizen. Ze hebben in beide huizen kleren liggen, een tandenborstel, speelgoed en hun eigen plekje. Toch blijft bij mij soms de vraag hangen: voelen zij dit ook echt als twee thuisplekken?

Voor mij is mijn huis nog altijd hun thuis. Ik wil absoluut niet dat ze het gevoel krijgen dat ze hier op bezoek zijn wanneer ze bij mij zijn. Als ze binnenkomen moeten ze gewoon hun schoenen kunnen uitdoen, hun tas ergens neergooien en verdergaan waar ze gebleven waren. Dat lijkt misschien een klein detail, maar volgens mij zit het net in die kleine dingen.

Tegelijk hebben ze natuurlijk ook een thuis bij hun moeder. Dat vind ik belangrijk. Ik wil niet dat mijn kinderen het gevoel krijgen dat ze moeten kiezen tussen hun mama en papa of dat het ene huis belangrijker zou zijn dan het andere. Na een scheiding verandert er al genoeg voor kinderen. Hun gevoel van veiligheid zou daar volgens mij zo weinig mogelijk onder mogen lijden.

De wisselmomenten blijven voor mij soms bijzonder. De ene week zijn ze hier en is het huis gevuld met lawaai, sporttassen, huiswerk en alles wat daarbij hoort. De andere week is het plots veel stiller. Wanneer ze dan terugkomen duurt het soms even voor iedereen weer in zijn ritme zit.

Misschien is dat voor mij ook nog altijd een stukje zoeken naar wat co-ouderschap precies betekent. Op papier is het eenvoudig: de kinderen wonen bij beide ouders en de tijd wordt verdeeld. In werkelijkheid gaat het volgens mij veel meer over ergens thuiskomen, je veilig voelen en weten dat je welkom bent.

Ik vraag mij daarom af hoe andere ouders dit ervaren. Hoe zorg je ervoor dat je kinderen zich echt thuis voelen in twee huizen? Hebben jullie bewust dingen dubbel voorzien, zoals kleding en speelgoed, zodat ze niet voortdurend met spullen tussen beide huizen moeten sleuren? Of vinden jullie het net belangrijk dat bepaalde spullen altijd met hen meegaan?

Misschien nog belangrijker: hoe praten jullie hierover met je kinderen? Zeggen jullie bijvoorbeeld dat ze twee huizen hebben of proberen jullie vooral te benadrukken dat ze één thuis hebben met twee plekken?

Ik ben benieuwd hoe andere ouders hiermee omgaan. Vooral omdat ik denk dat wij als ouders soms vooral bezig zijn met de praktische kant van co-ouderschap, terwijl voor onze kinderen het gevoel van thuis misschien veel belangrijker is.

 

[Bram]

Ik herken dat wel. Volgens mij zit “thuis” voor kinderen uiteindelijk ook veel minder in het huis zelf dan wij als ouders soms denken.

Die eigen kamer, kleren en spullen in beide huizen helpen natuurlijk. Maar ik denk dat het belangrijkste is dat ze in beide huizen niet het gevoel hebben dat ze op bezoek zijn. Dat ze gewoon binnenkomen, hun spullen ergens neergooien en zichzelf kunnen zijn.

Wat ik zelf soms moeilijk vind aan co-ouderschap, zijn vooral de momenten dat ze er niet zijn. Eerst is het huis vol leven en lawaai en ineens is het stil. En wanneer ze dan terugkomen, moet iedereen weer even zijn plaats en ritme vinden.

Ik denk daarom dat kinderen best twee huizen kunnen hebben, zolang ze maar niet het gevoel krijgen dat ze tussen twee huizen of tussen twee ouders moeten kiezen. Misschien is “twee huizen, één thuisgevoel” daarom wel dichter bij de werkelijkheid.

En dat verschilt waarschijnlijk ook per kind. Het ene kind heeft misschien meer behoefte aan vaste spullen en een eigen plek, terwijl het andere vooral behoefte heeft aan de zekerheid dat papa en mama er zijn en dat beide plekken veilig voelen.

Mooi dat je hier zo bewust bij stilstaat. Want inderdaad: voor ons is co-ouderschap vaak een regeling op papier, maar voor kinderen gaat het vooral over de vraag: waar hoor ik, en mag ik hier gewoon mezelf zijn?