Bidden voor een huwelijk dat toch strandt: hoe houd je vertrouwen in God als alles instort?

[Lente]

Hoi lieve allemaal,

Ik leg dit bericht hier neer met een heel zwaar gemoed, omdat ik er in mijn eigen omgeving nog nauwelijks over durf te praten.

Mijn geloof is altijd mijn anker geweest. Toen mijn man een tijdje geleden aangaf te willen scheiden ben ik letterlijk op mijn knieën gegaan. Ik heb gebeden, gesmeekt om herstel, gehoopt op een wonder dat ons huwelijk en ons gezin (we hebben twee kinderen van 10 en 12) bij elkaar zou houden. Maar de beslissing van mijn man staat vast en de realiteit haalt me keihard in.

Sindsdien voer ik een enorme innerlijke strijd die me dag en nacht bezighoudt:

• De vraag 'waarom?': Waarom liet God dit gebeuren terwijl ik zo vurig bad om redding van ons verbond? Het voelt soms alsof mijn gebeden tegen het plafond blijven hangen en dat beangstigt me enorm.
• Schuldgevoel en schaamte: Binnen het geloof voelt een scheiding al snel als ultiem falen. Ik merk dat ik het ontzettend moeilijk vind om nog naar de kerk te gaan. Ik voel de blikken al branden, ook al bedoelen mensen het misschien niet slecht.
• De toekomst loslaten: Met mijn parttime salaris als secretaresse zie ik de bergen op de weg alleen maar groeien. Waar haal je het vertrouwen vandaan dat God echt voorziet en een nieuw plan heeft wanneer je hele fundament weggeslagen is?

Ik wil mijn geloof niet verliezen, maar op dit moment voelt God soms zo ver weg in alle pijn, verdriet en paniek.

Zijn hier andere gelovige ouders die door een scheiding heen zijn gegaan? Waar vonden jullie troost toen het stil bleef en hoe heeft jullie geloof zich hierna hersteld?

 

[KatrienM]

Als alles onder uw voeten wegzakt is het zo menselijk om naar boven te kijken en te vragen: waarom? We steken het verdriet en die onmacht zo snel op God, net omdat Hij altijd ons fundament is geweest. Maar ergens denk ik... Hij kan er toch ook niet aan doen. Liefde tussen twee mensen vraagt de vrije wil en de inzet van twee kanten. Als één hart beslist om los te laten, kan zelfs God dat niet forceren zonder die vrije wil af te nemen.

Het is niet dat Hij u in de steek laat of dat uw gebeden nergens aankomen, maar we leven nu eenmaal in een gebroken wereld waarin mensen keuzes maken die ontzettend veel pijn doen. God breekt uw huwelijk niet. Het zijn menselijke wegen die hier scheiden. Ik hoop echt dat ge de schuld niet bij Hem — en al zeker niet bij uzelf — gaat leggen.

Laat die schaamte en die blikken alstublieft los, hoe moeilijk dat ook is. Ge hebt gevochten met alles wat ge in u had. Ik steek u van hieruit een heel warm hart onder de riem en ik hoop dat ge die troost stilte na stilte toch weer een beetje moogt gaan voelen

 

[Lux]

Ik dacht in het begin van mijn scheiding toen mijn vrouw mij verliet, terwijl we 2 kinderen hadden... Dit kan toch niet. Van de ene dag op de andere veranderde alles.
Jaren later bekeken is dit het beste wat me is overkomen, ondanks de nachtenlange worstelingen, de financiële heuvels waar ik over moest en de emoties die me dikwijls op mijn knieën kregen ben ik blij dat ik deze ervaring mocht ondergaan. Met haar was ik doodongelukkig geworden.

 

[Sting]

Als iemand die twintig jaar geleden in exact dezelfde storm heeft gestaan herken ik die verlammende paniek maar al te goed. Je bidt de stenen uit de grond, je hoopt tegen beter weten in en toch trekt de andere partij de stekker eruit. Dat voelt op dit moment als het failliet van je hele leven maar dat is het niet. Het eerste wat je nu moet doen is stoppen met de hele film van de komende tien jaar tegelijk af te spelen, want alles tegelijk proberen op te lossen is onbegonnen werk. Neem het vanaf nu gewoon dag per dag. God geeft ons kracht dag per dag, niet voor je hele verdere leven...

Maak je dus geen zorgen voor de dag van morgen, want de dag van morgen zorgt wel voor zichzelf. Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen last. (Matteüs 6,34)

Dat schuldgevoel en die schaamte tegenover de kerk mag je meteen van je afzetten. Mensen hebben snel een oordeel klaar als ze zelf nog nooit in het moeras hebben gezeten... ale ja daar wringt het schoentje dikwijls bij al hun idealen. Een huwelijk vraagt twee mensen die willen werken en als de ander vertrekt sta je machteloos. Ik heb destijds ook nachtenlang geworsteld met die vraag waarom God niet ingreep. Mijn ervaring na al die jaren is dat God niet tussenbeide komt om de vrije wil van een partner te breken. Waar je geloof dan naartoe moet is niet naar het vasthouden aan een plaatje dat stuk is maar naar de nuchtere acceptatie van de realiteit.

Je kinderen zijn tien en twaalf en dat is een moeilijke leeftijd om dit mee te maken. Ik rouw zelf nog altijd om de jaren die ik kwijt ben geraakt met de mijne toen ze klein waren door heel dat circus van regelingen en koffers pakken. Maar geloof me... als vijftiger met volwassen kinderen kan ik je geruststellen dat ze groot worden. De dynamiek verandert echt ten goede als ze ouder zijn en zelf beginnen nadenken. Zorg dat jij hun stabiele baken blijft zonder de strijd aan te gaan met je ex. God is de rechtvaardige Rechter die ziet wat er gebeurt en Hij is evengoed bij je kinderen op de momenten dat jij er even niet bij kunt zijn.

Wat de financien en de praktische kant betreft zal het knokken worden maar je vind daar stap voor stap je weg in. Laat de wrok varen niet voor je ex maar puur voor je eigen rust want bitterheid vreet alleen jezelf op.

Zet vandaag gewoon de volgende noodzakelijke stap en laat morgen voor morgen. Blijf rustig ademhalen je komt hier doorheen.

 

[KatrienM]

Als ge in een huwelijk zit dat op instorten staat, bidt ge eerst vurig dat het toch nog goed mag komen tussen jullie twee. Nu de beslissing hier definitief gevallen is merk ik dat mijn hele gebed – en eigenlijk heel mijn geloof – plots moet kantelen. Dat voelt zo ontzettend vreemd en leeg. Ge bidt opeens niet meer voor herstel van uw gezin als geheel, maar... voor wat eigenlijk? Voor vrede tijdens de praktische afhandeling? Dat ge mekaar niet de duvel aandoet bij de notaris of bemiddelaar? Dat de kinderen er niet onderdoor gaan?

'k Weet het ook niet goed, het voelt bij momenten bijna als verraad of falen om te bidden om "kracht om los te laten", terwijl ge zolang gehoopt hebt dat God het tij zou keren. Hoe hebben jullie die omslag gemaakt in jullie hoofd en gebed, zonder het gevoel te krijgen dat ge de hoop te vroeg hebt opgegeven? Want ik merk dat ik het op dit moment heel moeilijk vind om daar de juiste woorden voor te vinden...