Je kind loslaten na een moeilijke scheiding: toevertrouwen aan God

[Mara]

Ik reed daarnet met de auto naar huis en plots overviel het me weer helemaal. De radio speelde een rustig liedje en voor ik het goed en wel besefte stonden de tranen in mijn ogen aan het rode licht. Je kent dat gevoel wel... je denkt dat ge een goeie week hebt en dat ge het allemaal wat een plaats hebt kunnen geven en dan ineens breekt er zonder waarschuwing toch weer iets open vanbinnen.

Mensen uit de omgeving die zelf nooit in zo'n situatie hebben gezeten zeggen soms met de beste bedoelingen: "Mara, ge moet het stilaan leren loslaten voor uw eigen gemoedsrust." Maar hoe doet ge dat in godsnaam als ouder? Je kunt uw eigen vlees en bloed toch niet zomaar parkeren alsof de herinneringen er niet zijn. Mijn dochter niet die me al zo lang niet meer wil zien en mijn zoon niet die ik amper nog ongedwongen kan vastpakken zonder dat hij zich schuldig voelt tegenover de andere kant.

Ik heb het daarstraks tijdens het koken in alle stilte aan de Heer gevraagd: "Wat verwacht U nu eigenlijk van mij?" Want opgeven wíl en kan ik niet.

Voor mij begint het stilaan te voelen alsof loslaten niet betekent dat je de deur dichttrekt, maar dat je uw kinderen toevertrouwt aan Iemand wiens armen veel verder reiken dan de onze. Hen elke dag opnieuw in Zijn handen leggen, net omdat mijn eigen handen te kort schieten om hen te beschermen tegen alle verwarring en pijn. Dat neemt het gemis niet weg en de avonden alleen blijven soms verdraaid stil, maar het haalt wel die harde kramp van angst en machteloosheid uit mijn lijf.

Worstelen jullie daar soms ook zo mee... met dat woord "loslaten"? En hoe vinden jullie de balans tussen overgave aan God en hoopvol blijven wachten?

 

[Bram]

Dat moment aan dat rood licht, amai, dat herken ik zo hard. Bij mij gebeurt dat meestal op de wisseldag wanneer de stilte hier plots weer binnendringt nadat mijn zoon en dochter net naar de moeder van de kinderen zijn vertrokken en je dan ineens alleen achterblijft in een huis dat een uur eerder nog vol leven en rondslingerende zaken lag.

Dat woord 'loslaten'... ik krijg daar eerlijk gezegd ook telkens weer de kriebels van als mensen uit de omgeving dat zo gemakkelijk zeggen. Want hoe doet ge dat nu als ouder?
Ik herken die vraag aan de Heer tijdens het koken ook zo enorm. Ik sta hier soms na het werk wat in de tuin bezig, het gazon te maaien om het hoofd leeg te maken of wat met mijn fototoestel naar buiten te trekken om even niet te moeten piekeren en dan betrap ik me erop dat ik in mijn gebed eigenlijk constant aan het onderhandelen ben in plaats van echt over te geven. Zo van: "Heer, bescherm hen alstublieft, maar laat mij toch alsjeblieft mee de controle houden." Of ja, controle... eerder een soort krampachtig gevoel dat ik het allemaal zelf moet oplossen, terwijl mijn armen inderdaad gewoon te kort zijn.

Pas sinds kort begin ik stilaan te begrijpen wat je zo treffend zegt over het toevertrouwen aan zijn handen. Niet de deur dichttrekken of doen alsof het u niet meer raakt, maar beseffen dat God bij hen is op de momenten dat ik er zelf fysiek niet kan zijn en waar mijn invloed stopt. Dat neemt de pijn van het gemis op die lege avonden niet helemaal weg, maar het haalt wel die verstikkende angst weg dat het allemaal van mijn eigen kunnen afhangt. Lijden blijft zo verdomd moeilijk te ondergaan.

Enfin, het blijft voor mij ook elke week opnieuw een oefening in vertrouwen en ik val daar nog geregeld in terug, hoor. Maar uw woorden zijn vanavond echt een bemoediging om het weer even anders te bekijken. Hoe bewaart ge die rust op momenten dat die stilte u ineens toch weer aanvliegt?

 

[Mara]

Pas sinds kort begin ik stilaan te begrijpen wat je zo treffend zegt over het toevertrouwen aan zijn handen. Niet de deur dichttrekken of doen alsof het u niet meer raakt, maar beseffen dat God bij hen is op de momenten dat ik er zelf fysiek niet kan zijn en waar mijn invloed stopt. Dat neemt de pijn van het gemis op die lege avonden niet helemaal weg, maar het haalt wel die verstikkende angst weg dat het allemaal van mijn eigen kunnen afhangt. Lijden blijft zo verdomd moeilijk te ondergaan.

Het doet zoveel pijn Bram, maar ooit zal Hij dit ten goede keren.
Daar ben ik zeker van!