Lente
Oriënterende Ouderblijver
Gisterenavond stelde mijn oudste ineens een vraag waar ik eigenlijk al een tijdje bang voor was.
“Mama, gaat alles nog goed komen?”
Ik stond in de keuken en was ondertussen de vaatwasser aan het uitruimen. Zo'n gewone avond, waarop je probeert te doen alsof alles gewoon doorgaat. School, huiswerk, eten, bedtijd. Alleen voelt niets meer gewoon.
Ik wilde natuurlijk meteen zeggen: “Ja lieverd, natuurlijk komt alles goed.”
Maar ik weet helemaal niet of dat waar is.
Dus heb ik even gezwegen. Ik ben naast hem gaan zitten en heb gezegd dat ik ook niet precies weet hoe alles eruit gaat zien. Dat er veel gaat veranderen, maar dat hij en zijn zusje niet hoeven op te lossen wat er tussen papa en mama gebeurt.
Ik zag aan zijn gezicht dat hij daar blijkbaar toch iets aan had.
Misschien omdat ik voor het eerst niet probeerde om alle onzekerheid weg te praten.
Als moeder wil je zo graag een veilige plek zijn. Je wilt dat je kinderen geloven dat jij weet wat je doet. Terwijl ik zelf soms 's avonds in bed lig te rekenen, te piekeren en me afvraag hoe ik dit allemaal moet gaan dragen.
Hoe eerlijk moet je zijn tegen je kinderen zonder ze met jouw zorgen te belasten?
Ik wil niet dat zij bang worden van mijn angst. Ik wil ook niet doen alsof ik nergens bang voor ben.
Misschien is dat wel één van de moeilijkste dingen aan deze scheiding: leren dat ik niet alle antwoorden hoef te hebben om toch een veilige mama te kunnen zijn.
Ik kan ze niet beloven dat alles wordt zoals vroeger.
Ik kan ze wel beloven dat ik er ben.
Misschien is dat op dit moment het enige antwoord dat ik echt kan geven.
Hoe doen jullie dit? Hoe eerlijk zijn jullie tegenover je kinderen wanneer je zelf eigenlijk ook nog helemaal niet weet hoe de toekomst eruit gaat zien?
“Mama, gaat alles nog goed komen?”
Ik stond in de keuken en was ondertussen de vaatwasser aan het uitruimen. Zo'n gewone avond, waarop je probeert te doen alsof alles gewoon doorgaat. School, huiswerk, eten, bedtijd. Alleen voelt niets meer gewoon.
Ik wilde natuurlijk meteen zeggen: “Ja lieverd, natuurlijk komt alles goed.”
Maar ik weet helemaal niet of dat waar is.
Dus heb ik even gezwegen. Ik ben naast hem gaan zitten en heb gezegd dat ik ook niet precies weet hoe alles eruit gaat zien. Dat er veel gaat veranderen, maar dat hij en zijn zusje niet hoeven op te lossen wat er tussen papa en mama gebeurt.
Ik zag aan zijn gezicht dat hij daar blijkbaar toch iets aan had.
Misschien omdat ik voor het eerst niet probeerde om alle onzekerheid weg te praten.
Als moeder wil je zo graag een veilige plek zijn. Je wilt dat je kinderen geloven dat jij weet wat je doet. Terwijl ik zelf soms 's avonds in bed lig te rekenen, te piekeren en me afvraag hoe ik dit allemaal moet gaan dragen.
Hoe eerlijk moet je zijn tegen je kinderen zonder ze met jouw zorgen te belasten?
Ik wil niet dat zij bang worden van mijn angst. Ik wil ook niet doen alsof ik nergens bang voor ben.
Misschien is dat wel één van de moeilijkste dingen aan deze scheiding: leren dat ik niet alle antwoorden hoef te hebben om toch een veilige mama te kunnen zijn.
Ik kan ze niet beloven dat alles wordt zoals vroeger.
Ik kan ze wel beloven dat ik er ben.
Misschien is dat op dit moment het enige antwoord dat ik echt kan geven.
Hoe doen jullie dit? Hoe eerlijk zijn jullie tegenover je kinderen wanneer je zelf eigenlijk ook nog helemaal niet weet hoe de toekomst eruit gaat zien?