We zijn allemaal voor een reden gescheiden.
De rechtbank heeft graag dat we het als ouders goedmaken in het belang van de kinderen.
Soms is dat echt onmogelijk. Ik denk maar wanneer bv. je ex een persoonlijkheidsstoornis heeft zoals narcisme, borderline of gewoon totaal geen moeite wil doen. Om in goed overleg co-ouderschap te kunnen uitvoeren moeten beiden partijen willen meewerken en daar wringt het schoentje.
We horen allemaal de verhalen van ouders die goed met elkaar communiceren, nog samen bij elkaar binnenkomen en zelfs ja hoor... nog samen op vakantie gaan.
En dan zie je je eigen situatie en vraag je je af: waarom kan dat bij ons niet? Je probeert alles te doen om het co-ouderschap een kans te geven. Je praat alleen maar goed over de andere ouder, past de regelingen aan wanneer dat nodig is, rijdt van hier naar daar om je kinderen weg te brengen en toch lukt het niet...
Daarom heeft men parallel co-ouderschap in het leven geroepen. Hierbij leef je ieder in je eigen wereld en hoef je nauwelijks met elkaar te communiceren buiten de praktische zaken welteverstaan.
In plaats van samen te werken en continu te overleggen (zoals bij regulier co-ouderschap), voeden de ouders het kind 'parallel' aan elkaar op.
De belangrijkste kenmerken:
Het spijtige is dat familierechters dat liever niet zien. Zij willen dat je overeenkomt, maar hoe realistisch is dit in sommige gevallen?
De rechtbank heeft graag dat we het als ouders goedmaken in het belang van de kinderen.
Soms is dat echt onmogelijk. Ik denk maar wanneer bv. je ex een persoonlijkheidsstoornis heeft zoals narcisme, borderline of gewoon totaal geen moeite wil doen. Om in goed overleg co-ouderschap te kunnen uitvoeren moeten beiden partijen willen meewerken en daar wringt het schoentje.
We horen allemaal de verhalen van ouders die goed met elkaar communiceren, nog samen bij elkaar binnenkomen en zelfs ja hoor... nog samen op vakantie gaan.
En dan zie je je eigen situatie en vraag je je af: waarom kan dat bij ons niet? Je probeert alles te doen om het co-ouderschap een kans te geven. Je praat alleen maar goed over de andere ouder, past de regelingen aan wanneer dat nodig is, rijdt van hier naar daar om je kinderen weg te brengen en toch lukt het niet...
Daarom heeft men parallel co-ouderschap in het leven geroepen. Hierbij leef je ieder in je eigen wereld en hoef je nauwelijks met elkaar te communiceren buiten de praktische zaken welteverstaan.
Wat is parallel co-ouderschap?
Parallel co-ouderschap is een ouderschapsvorm na een scheiding waarbij beide ouders een actieve rol spelen in het leven van hun kind, maar de onderlinge communicatie en interactie tot een absoluut minimum beperken. Deze methode wordt vaak gekozen wanneer direct overleg te veel spanningen of aanhoudende conflicten oplevert.In plaats van samen te werken en continu te overleggen (zoals bij regulier co-ouderschap), voeden de ouders het kind 'parallel' aan elkaar op.
De belangrijkste kenmerken:
- Minimale communicatie: Contact verloopt vrijwel uitsluitend schriftelijk (bijvoorbeeld via e-mail of een speciale planningsapp) en blijft strikt zakelijk en feitelijk.
- Eigen regels per huishouden: Elke ouder hanteert zijn of haar eigen opvoedingsstijl, routines en huisregels tijdens de eigen verblijfstijd. De andere ouder bemoeit zich hier niet mee en laat de controle los.
- Waterdichte afspraken: Er is een zeer strak en gedetailleerd ouderschapsplan waarin wisselmomenten, vakanties, medische beslissingen en financiën zwart op wit vastliggen, zodat daar geen nieuwe discussies over kunnen ontstaan.
- Gescheiden aanwezigheid: Ouders zijn doorgaans niet samen aanwezig bij oudercontacten op school, sportwedstrijden of verjaardagsfeestjes.
Het spijtige is dat familierechters dat liever niet zien. Zij willen dat je overeenkomt, maar hoe realistisch is dit in sommige gevallen?
Laatst bewerkt: