Scheiden en reacties van de omgeving: vreemde blikken op het schoolplein

[Lente]

Hey allemaal,

Moet dit even van me afschrijven, want ik voel me er al het hele weekend slecht over.
Ik bracht daarnet de jongste naar school. Normaal gesproken maak ik altijd wel een praatje met een vast groepje moeders bij de poort, maar vandaag voelde alles opeens... anders.

Het leek alsof de gesprekken meteen stilvielen zodra ik aankwam. Je kent dat wel: van die snelle, veelbetekenende blikken die onderling worden uitgewisseld, een geforceerd glimlachje hier en daar en daarna kijken mensen met schrik naar hun telefoons of ineens heel geconcentreerd naar de veters van hun kind. Niemand vroeg hoe het ging, terwijl het nieuws over onze breuk blijkbaar al rondzingt in het dorp.

Het voelt zo oneerlijk en eenzaam. Alsof er ineens een besmettelijke stempel op mijn voorhoofd staat gedrukt: ‘gescheiden’. Alsof ik ineens een gevaar ben of gewoon het nieuwste roddelonderwerp tijdens het ochtendrondje. Ik had al moeite genoeg om vanochtend überhaupt een glimlach op te zetten voor de kinderen en dan sta je daar ineens met lood in je schoenen op dat plein.

Herkennen meer mensen die plotselinge afstand of die rare reacties van de omgeving? Hoe gingen jullie daarmee om in het begin? Laten jullie het gewoon van je afglijden of spreek je mensen er juist op aan?

 

[Sting]

Mensen oordelen snel als ze het hele verhaal niet kennen en zeker als vader sta je sociaal gezien meteen twee nul achter. Iedereen denkt er het zijne van en het gefluister voel je gewoon in je rug.

Mijn ervaring na twintig jaar is dat je die energie beter spaart voor thuis. Je lost dat sociale gedoe niet op door jezelf te gaan verdedigen en mensen geloven toch vaak wat hen het beste uitkomt. Het taboe rond gescheiden vaders zit diep geworteld maar je hoeft daar niet in mee te gaan. Ik heb destijds ook veel te veel wakker gelegen van wat de buren of de andere ouders dachten terwijl het enige dat telt is wat er binnen jouw eigen vier muren gebeurt met de kinderen.

Pak het gewoon dag per dag aan en loop rechtop over dat plein. Groet beleefd maar hou het kort en zakelijk net zoals je met de rest van de situatie moet doen. Kinderen voelen jouw spanning feilloos aan dus als jij rust uitstraalt merken zij dat ook. Dat geklets waait op den duur wel over als er weer een ander roddelonderwerp passeert in het dorp.


Uiteindelijk weet jij hoe de vork in de steel zit en God ziet ook wat er werkelijk gebeurd. Meer verantwoording ben je aan niemand schuldig. Hou je haaks daar en blijf focussen op de dagen dat ze bij jou zijn.

 

[Mara]

Dat schoolplein kan soms zo een harde plek zijn. Ik weet nog zo goed hoe dat voelde in het begin toen de breuk net bekend was. Je stapt uit de auto, je probeert u sterk te houden voor uw kind en ineens merkt ge die stilte. Mensen die snel wegkijken of plots heel druk bezig zijn met de rits van een boekentas of hun gsm. Alsof je plots een besmettelijke ziekte hebt en scheiden iets is wat hen ook kan overkomen als ze te dichtbij komen. Het doet ongelooflijk veel pijn, zeker als het gaat over mensen waarmee je anders altijd een gewoon babbeltje deed.

Wat mij door die eerste maanden heeft geholpen is het besef dat die reacties meestal niet eens uit slechtheid voortkomen, maar uit pure verlegenheid en angst. Mensen weten dikwijls gewoonweg niet wat ze moeten zeggen en uit angst om iets verkeerds te doen zeggen ze dan maar helemaal niks. Al maakt dat het voor u op dat moment natuurlijk niet minder eenzaam of zwaar.

Ik ben het op den duur zelf anders gaan aanpakken. In plaats van te wachten op hen of er zelf over te beginnen (want daar had ik de energie echt niet voor), hield ik het heel eenvoudig en beleefd. Gewoon vriendelijk "goeiemorgen" knikken, de focus helemaal op mijn kind houden en daarna rustig doorlopen. Je hoeft u niet te verantwoorden en ge hoeft uzelf op zo een moment ook niet groter of sterker voor te doen dan ge bent. Spaar uw kostbare energie voor uw kindjes en voor uzelf, want je hebt die kracht nu veel te hard nodig voor de dingen thuis.


Weet dat je niet alleen bent, hoe eenzaam het daar aan die schoolpoort ook kan aanvoelen.

 

[Bram]

Ik herken dat wel. Zeker in het begin heb je het gevoel dat iedereen naar u kijkt en dat je op uw voorhoofd hebt staan dat je gescheiden zijt. En misschien gebeurt dat ook wel een beetje, maar je bent op zo'n moment natuurlijk ook extra gevoelig voor elke blik en elk stil moment.

Wat mij vooral geholpen heeft is beseffen dat ik daar eigenlijk geen controle over heb. Mensen maken hun eigen verhaal en je kan uzelf helemaal zot maken door te proberen dat recht te zetten. Ik heb daar ook veel te veel energie aan verspild.

Op het schoolplein zou ik gewoon vriendelijk goeiemorgen zeggen, glimlachen naar wie je kent en daarna vooral bezig zijn met uw kind. Je moet uzelf daar niet gaan verdedigen of uitleggen waarom het allemaal zo gelopen is. Dat verhaal is van u en van de mensen die er echt bij betrokken zijn.
En eerlijk, soms zijn die vreemde reacties ook gewoon omdat mensen niet goed weten wat ze moeten zeggen. Scheiden maakt andere mensen blijkbaar ook ongemakkelijk. Dat betekent niet noodzakelijk dat ze iets tegen u hebben.
Ik probeer ondertussen vooral te denken: mijn kinderen weten wie ik ben en hoe ik voor hen klaarsta. Dat is uiteindelijk veel belangrijker dan wat iemand aan de schoolpoort denkt.

En je mag gerust toegeven dat het pijn doet. Je hoeft daar niet elke ochtend sterk te staan doen. Gewoon dag per dag. Op een bepaald moment wordt dat plein weer gewoon een schoolplein in plaats van een plek waar je voortdurend bezig zijt met wat anderen van u denken.

Hou u daar aan vast. Ge zijt niet minder ouder geworden omdat uw relatie is gestopt.

 

[KatrienM]

Vooral dat gevoel dat je ineens anders bekeken wordt, terwijl je zelf nog zo zoekende bent in alles. Alsof iedereen al een beeld heeft gevormd, terwijl jij zelf nog maar net probeert te begrijpen hoe je leven er nu ineens uitziet.

Wat Mara zegt over dat mensen soms gewoon niet weten wat ze moeten zeggen, herken ik ook. Ik denk dat het inderdaad niet altijd kwaad bedoeld is. Maar op zo’n moment komt die stilte toch hard binnen. Je hebt zelf al zoveel aan je hoofd en dan voelt het alsof je er op het schoolplein ook nog alleen voor staat.

Ik denk dat ik het voorlopig ook gewoon klein zou houden. Gewoon vriendelijk goeiedag zeggen, mijn aandacht bij de kinderen houden en niet het gevoel hebben dat ik mezelf moet uitleggen. Daar heb ik eerlijk gezegd nu ook helemaal geen energie voor.

Misschien komt er vanzelf weer wat normaliteit in. Dat hoop ik toch. Want uiteindelijk wil je gewoon je kinderen naar school kunnen brengen zonder iedere blik of stilte te gaan analyseren.

Sterkte, Lente. Ik hoop dat het schoolplein binnenkort weer gewoon een schoolplein voor je voelt.

 

[Taximama]

Dat schoolplein kan na een scheiding best confronterend zijn. Tussen al die ouders staan terwijl er in je eigen leven zoveel speelt kan behoorlijk eenzaam voelen. Voor anderen is het misschien gewoon een moment waarop ze hun kind brengen. Voor jou kan er veel meer achter zitten.

Die blikken kunnen dan extra hard binnenkomen. Soms kijken mensen inderdaad omdat ze nieuwsgierig zijn. Soms weten ze gewoon niet goed hoe ze moeten reageren. Misschien vul je op sommige momenten ook zelf in wat iemand denkt, juist omdat je er zo gevoelig voor bent geworden. Dat maakt het gevoel natuurlijk niet minder echt.

Een scheiding betekent alleen niet dat je jezelf telkens hoeft uit te leggen. Mensen mogen hun vragen hebben, maar je bent niemand een volledig verhaal verschuldigd.

Het helpt misschien om het schoolplein stap voor stap weer gewoon een schoolplein te laten worden. Je kind brengen, een praatje maken wanneer dat goed voelt en verder je eigen weg gaan. Sommige dagen lukt dat prima. Andere dagen wil je misschien alleen maar zo snel mogelijk weer weg. Ook dat is helemaal niet vreemd.

Na verloop van tijd wordt het vaak minder beladen. Niet noodzakelijk omdat iedereen anders naar je gaat kijken, maar omdat jij steeds minder bezig bent met wat anderen mogelijk denken.

Daar zit volgens mij ook een stukje vrijheid. Je hoeft je niet te schamen voor wat er gebeurd is. Je hoeft ook niet voortdurend te bewijzen dat het goed met je gaat.

Je bent gewoon een ouder die op het schoolplein staat. Met een verhaal dat misschien anders is gelopen dan gehoopt, maar daarom niet minder waardevol.