Dit artikel is verhuisd naar onze officiële Kennisbank. Klik hier om het volledige artikel te lezen: Scheiden als christen: omgaan met schuldgevoel, falen en Gods genade.
Laatst bewerkt:
Scheiden als christen: omgaan met schuldgevoel, falen en Gods genade
- Topic starter Lux
- Startdatum
- Uitgelicht
-
- Tags
- echtscheiding scheiding
Tweehuizen
Oriënterende Ouderblijver
Dat gevoel van falen heeft bij mij heel diep gezeten. Als gelovige stap je in een huwelijk met het idee dat het voor altijd is. Een heilig verbond breek je niet zomaar. Toen de scheiding toch een feit werd voelde het alsof ik niet alleen mijn gezin had teleurgesteld maar ook God.
De eerste periode na de breuk was loodzwaar. Je zit alleen in een stil huis en die schuldvraag raast maar door in je hoofd. Had ik meer moeten bidden? Had ik meer moeten verdragen? De reacties uit de christelijke omgeving hielpen toen ook niet altijd mee. Mensen bedoelen het vaak goed maar je voelt je toch de uitzondering die het ideaal niet heeft kunnen waarmaken.
Wat mij uiteindelijk rust gaf was het besef dat genade pas echt begint waar onze eigen plannen stuklopen. God is niet alleen aanwezig in het perfecte plaatje van een intact gezin. Hij is er net zo goed op de moeilijke wisselmomenten wanneer de kinderen weer vertrekken en het huis leeg achterblijft. Ik ben tekortgeschoten in het huwelijk maar ik mag nog altijd een liefdevolle en stabiele vader voor hen zijn. Dat gaf me weer ademruimte.
Hoe gingen jullie om met dat knagende schuldgevoel naar God en je omgeving toen de scheiding definitief werd?
De eerste periode na de breuk was loodzwaar. Je zit alleen in een stil huis en die schuldvraag raast maar door in je hoofd. Had ik meer moeten bidden? Had ik meer moeten verdragen? De reacties uit de christelijke omgeving hielpen toen ook niet altijd mee. Mensen bedoelen het vaak goed maar je voelt je toch de uitzondering die het ideaal niet heeft kunnen waarmaken.
Wat mij uiteindelijk rust gaf was het besef dat genade pas echt begint waar onze eigen plannen stuklopen. God is niet alleen aanwezig in het perfecte plaatje van een intact gezin. Hij is er net zo goed op de moeilijke wisselmomenten wanneer de kinderen weer vertrekken en het huis leeg achterblijft. Ik ben tekortgeschoten in het huwelijk maar ik mag nog altijd een liefdevolle en stabiele vader voor hen zijn. Dat gaf me weer ademruimte.
Hoe gingen jullie om met dat knagende schuldgevoel naar God en je omgeving toen de scheiding definitief werd?
Ik snap wat je bedoelt.
Je gaat er bij het huwen niet vanuit dat alles in elkaar gaat storten, maar zelfs als je enorm je best gedaan hebt kan het nog gebeuren.
God is er idd altijd en ik zou het niet zozeer falen, eerder groeien noemen.
Veel moed @Tweehuizen.
Taximama
Oriënterende Ouderblijver
Dat geldt net zo goed wanneer het leven plots een compleet andere afslag neemt dan je ooit voor ogen had. Scheiden botst keihard met de idealen die je koesterde, zeker vanuit je geloof en dat kan een verpletterend schuldgevoel geven. Maar een huwelijk dat stukloopt, maakt jou als mens niet mislukt. Genade is er niet voor wanneer alles perfect op rolletjes loopt, maar net voor de momenten waarop we met lege handen en een gebroken hart langs de kant van de weg staan.
Vergeef jezelf dat het niet gelopen is zoals gehoopt, gun jezelf de tijd om te rouwen en durf die zware last stukje bij beetje los te laten. Adem eens diep in, was je gezicht met koud water en weet dat er na elke moeilijke bocht ook weer een rustiger stuk wegdek komt.
Vergeef jezelf dat het niet gelopen is zoals gehoopt, gun jezelf de tijd om te rouwen en durf die zware last stukje bij beetje los te laten. Adem eens diep in, was je gezicht met koud water en weet dat er na elke moeilijke bocht ook weer een rustiger stuk wegdek komt.
Mooi en raak verwoord, want over dit aspect van een scheiding wordt nog altijd veel te weinig openlijk gepraat.
Als je bent opgegroeid met de overtuiging dat een huwelijk een heilig en levenslang verbond is voelt een breuk niet gewoon als het einde van een relatie, maar echt als een diep persoonlijk en geestelijk falen. Je blijft maar bidden, hopen, slikken en vergeven tot je er zelf mentaal en fysiek helemaal onderdoor gaat. Dat knagende schuldgevoel naar God toe, maar evengoed naar je omgeving en je kinderen vreet enorm aan je.
Het besef dat genade niet pas begint wanneer alles vlekkeloos verloopt, maar net bedoeld is voor wanneer het menselijk op is brengt pas echt ademruimte. Een verbroken huwelijk krampachtig overeind houden ten koste van vrede en veiligheid in huis helpt die kinderen uiteindelijk ook niet vooruit. Soms is loslaten en gezonde grenzen trekken de enige manier om nog een stabiel baken voor hen te kunnen zijn.
Als je bent opgegroeid met de overtuiging dat een huwelijk een heilig en levenslang verbond is voelt een breuk niet gewoon als het einde van een relatie, maar echt als een diep persoonlijk en geestelijk falen. Je blijft maar bidden, hopen, slikken en vergeven tot je er zelf mentaal en fysiek helemaal onderdoor gaat. Dat knagende schuldgevoel naar God toe, maar evengoed naar je omgeving en je kinderen vreet enorm aan je.
Het besef dat genade niet pas begint wanneer alles vlekkeloos verloopt, maar net bedoeld is voor wanneer het menselijk op is brengt pas echt ademruimte. Een verbroken huwelijk krampachtig overeind houden ten koste van vrede en veiligheid in huis helpt die kinderen uiteindelijk ook niet vooruit. Soms is loslaten en gezonde grenzen trekken de enige manier om nog een stabiel baken voor hen te kunnen zijn.
- Status